Ik moest het even kwijt zijn om het terug te vinden

Vorig jaar in Ibiza lukte het me niet om te genieten. Onrust in mijn lijf en niks was goed genoeg.  Ik irriteerde me om het minste geringste. Verdrietig was ik ook want ik keek zo uit naar het terugkomen op dit fantastische eiland. Waarom lukte het me niet te ontspannen en alles van me af te laten glijden? Bij terugkomst wist ik het zeker. Ik was mezelf kwijt geraakt. Ik sliep slecht en vond niks meer leuk aan mezelf. En inderdaad nadat ik met pijn en moeite de hulpvraag had in gezet bleek ik te moeten dealen met overbelasting opgebouwd in de loop van de jaren. Maw ik zat tegen een burn out aan. Fuck nee! Ik!? Hoe dan!? Maar oke ik zit er tegenaan en dus nog niet er in maw ik ben nog op tijd! Ik ben met mezelf aan de slag gegaan en heb in een korte tijd stappen gemaakt. Ik moest weer terug naar mijn gevoel. Ik ga namelijk altijd heel goed op het volgen van mijn gevoel maar deze was ik juist al een tijdje kwijt. Totdat de 3 daagse bootcamp tot trouwambtenaar voorbij kwam. Ik voelde aan alles dat ik dit moest doen en dat hier heel veel antwoorden lagen voor mijn “probleem”. 9 uur per dag, al 23 jaar, met politiewerk bezig zijn stompt af, maakt vlak. Door trouwambtenaar te worden zou er door de liefde en het geluk balans in mijn leven komen en kon ik alle ervaring die ik in de afgelopen jaren heb opgedaan kwijt. Met mensen bezig zijn, hun te zien stralen en verhaal te horen  maakt mij gelukkig. Waarbij tijdens de ceremonie gevoel wordt omgezet in woorden en jullie verhaal ontstaat. Inmiddels staan er al meerdere paren in mijn agenda die ik mag gaan trouwen en kan ik gelukkig alweer even zeggen dat ik terug ben! Maar dan de 2.0 versie! Zonder deze wat minder leuke tijd had De Trouwvriendin nooit bestaan. Ik moest het even kwijt zijn om het weer terug te vinden. Maar dan nog beter en mooier dan ooit. Ik ben net terug uit Ibiza en heb de bevestiging gekregen dat het niet aan het eiland lag maar aan mij. Want wat heb ik genoten. Met een hele dikke vette G!